This is TLR

The So Soul Music

“แกเนี่ยนะ ไอ้โป๊ย” ในบรรดาเพื่อนทุกคนที่ได้ยินคำจากปากของโป๊ย ไม่มีใครเลยที่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง “แกกินยาอะไรผิดมา หรือว่า ลืมกินยากันแน่วะ” หลายๆคนอยากยิงคำถามใส่โป๊ย ซึ่งความหมายของเกือบทุกประโยคที่ได้ยิน แปลได้ใจความคล้ายๆกันว่า เกิดอะไรผิดปกติกับเพื่อนของพวกเขาหรือเปล่า

“อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่ไปหน่อยเลยน่า กะอีเรื่องแค่นี้ ไม่เห็นจะแปลกอะไรสักหน่อย” ไอ้เรื่องกลบเกลื่อนโดยทำเสียงดังเข้าข่ม โป๊ยฝึกทำมันมาจนชิน แต่ก็ไม่วายที่บรรดาเพื่อนๆต้องการแน่ใจว่า โป๊ยพูดจริง “พวกแกอย่ามาทำหรี่ตามองฉันแบบนั้น เพราะพวกแกก็ต้องเข้าชมรมเดียวกันกับฉันด้วย” บรรดาเพื่อนๆส่ายหน้า พลางทำสายตาหวาดๆ พร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธกันเป็นพัลวัน

ส่วนโป๊ยนั้น ยิ้มอย่างมีแผนการ เพราะรู้ว่าถึงยังไง สุดท้ายแล้ว เขาก็ต้องบังคับเพื่อนทุกคนให้ทำตามได้อยู่ดี เพราะมันจะเป็นหนทางเดียว ที่โป๊ยนั้น จะสามารถสืบได้อย่างแนบเนียนว่า ตกลงแล้ว คนที่เขาได้ยินเล่นกีตาร์พร้อมกับร้องเพลงนั้นเป็นใคร แต่จะให้เขาถามเพื่อนออกไปตรงๆ ไม่มีทางที่เขาจะทำแบบนั้นแน่ๆ เพราะหลังจากไปทำเลียบๆเคียงถามเฉียดไปเฉียดมาอยู่พักใหญ่

เนื่องจากมั่นใจว่า คนๆนั้นเป็นหนึ่งในรุ่นพี่อย่างแน่นอน ปอนด์ พี่ชายของโป๊ยนั้น ก็เริ่มสงสัยแล้วว่า น้องของตัวเองต้องการที่จะรู้เกี่ยวกับเรื่องอะไรกันแน่ โป๊ยจึงต้องรีบทำเป็นหาเรื่องทะเลาะด้วย เพื่อเบี่ยงประเด็น แถมยังจะบีบน้ำตาออกมา จนสุดท้ายแล้ว เป็นที่ปอนด์นั่นเอง ที่ถูกแม่ตีเข้าให้ โทษฐานแกล้งน้อง ทั้งๆที่ปอนด์ยังไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด

“เอาน่า ไม่ยากเกินความสามารถหรอกนะ” โป๊ยบอกตัวเอง เมื่อพอลากเพื่อนๆเข้าชมดนตรีมาได้แล้ว ต้องขึ้นแสดงความสามารถคนละหนึ่งอย่าง ตามแต่ที่จะจับสลากได้ และพอโป๊ยคลี่เปิดกระดาษใบน้อยนั้นออกดูเป็นคนสุดท้ายในชมรม ก็พอจะยิ้มออกมาได้ เพราะมันเป็นเพลงที่กำลังฮิตในขณะนั้น “สบายล่ะ” แต่โป๊ยก็เย็นใจอยู่ได้ไม่นาน เพราะหัวหน้าชมรมพูดขึ้นมาว่า

“เฮ้ย เพลงนั้น พวกวงมันจะเอาไปเล่นเอง ยังไง ถ้าเพลงมันซ้ำ มันจะเฝือจนเกินไป งั้นพี่ให้น้องเอาเพลงนี้ไปแทนแล้วกันนะ มันจะได้หลากหลาย ซ้อมให้เต็มที่ล่ะ พี่เอาใจช่วย” กระดาษใบน้อย มันถูกริบคืนไปจากมือของโป๊ยต่อหน้าต่อตา และพอเพื่อนๆได้รู้ว่า มันคือเพลงอะไร ก็พากันหัวเราะกันก๊ากใหญ่ ขำกันจนต้องไปนอนกลิ้งกันบนพื้น เพราะถือว่า เป็นการลงโทษที่โป๊ยลากทุกคนให้มาสมัครชมรมนี้ ได้อย่างดีมากโดยแท้

โป๊ยยืนกำเทปคาสเซทท์แน่นในมือ ห้องชมรม ณ ตอนนี้ มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น และมีเพียงความกล้าที่อยู่ระหว่างเขากับวิทยุเทปเครื่องนี้เท่านั้น โป๊ยมือสั่นๆ ก่อนจะใส่เทปลงไปในช่องเล่นเพลง ก่อนที่นิ้วจะกดลงบนปุ่มเพลย์ และปล่อยละนิ้วออกมา เมื่อทำนองอินโทรของเพลงดังขึ้น โป๊ยหลับตาลงแน่น เพราะไม่อยากให้ต้องรู้สึกอายตัวเอง

จึงทำให้ไม่รู้ว่า ตอนนี้ที่หน้าห้องชมรม กรณ์นั้น แอบมองเข้ามาอย่างกลั้นขำ เพราะไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง ว่าจะเห็นโป๊ยทำอะไรแบบนี้ `ก็อยากจะฮู้หัวใจเด้อ้าย เก็บเอาไว้หรือให้ใครยืม` โป๊ยร้องตามเทปจนดังลั่น แบบเรียกความมั่นใจให้กับตัวเอง กรณ์นั้นยกมือขึ้นอุดปากตัวเอง ไม่ให้หลุดหัวเราะออกมา เพราะเดี๋ยวเหยื่อ เอ๊ย เป้าหมายจะรู้ตัวเสียก่อน

`แรกเจอน้องยังเผลอปลื้ม อยากต่อคิวยืม ถ้าอ้ายยินดี` ในความคิดของโป๊ย เขานั้นนอกจากอยากที่จะรู้ว่า คนๆนั้นเป็นใครแล้ว เขาเองก็อยากจะส่งความรู้สึกไปถึง เพราะหลังจากที่เขาได้ยินเสียงกีตาร์และเสียงร้องในวันนั้นแล้ว โป๊ยก็หยุดคิดถึงเจ้าของเสียงเพลงคนนั้นไม่ได้เลย

และแล้ว พอถึงวันงาน โดยที่ปอนด์เองก็ไม่นึกว่า น้องของตัวเองจะแสดงเพลงอะไร แต่พอเห็นโป๊ยในชุดผ้าคาดอก ผ้าซิ่นนุ่งสั้นเหนือหัวเข่า กับบรรดาดอกไม้เสียบอยู่ตามผ้าโพกหัว ก็ถึงกับอึ้ง เสียงกรี๊ดกันสนั่น สร้างความฮึกเฮิมให้กับโป๊ยได้พอสมควร `ได้บ่ ได้บ่ล่ะอ้าย ได้บ่ ได้บ่ล่ะอ้าย หรือว่ามีไผจองก่อนแล้วตี้`

ปอนด์นำทีมออกมาเซิ้งตามหน้าเวที โดยไม่อายที่จะโปรโมทน้องของตัวเองเลยสักนิด `บ่สวยแถมยังมาช้า น้อยวาสนาคือจั่งน้องนี้` ตามมาด้วยเพื่อนๆของโป๊ย แล้วก็บรรดานักเรียนทั้งหลาย ที่วาดลวดลายตามกันอย่างสนุกสนาน พร้อมกับเสียง กรู้ ที่ลากยาวออกมาอย่างพร้อมเพรียง เพื่อเพิ่มอรรถรสให้มากขึ้นไปอีก

`หอมเด้ หอมกลิ่นข้าวจี่ แอบฮักผู้บ่าวข้าวจี่` กรณ์ที่ยืนดูโป๊ยด้วยความตะลึง ก็ไอ้ชายผ้าซิ่นที่มันเลื่อนขึ้นเลื่อนลง ยามที่โป๊ยขยับตัว มันกำลังทำให้กรณ์เกินอาการแปลกประหลาด ยืนตัวตรงไม่ค่อยได้ เพราะมันอาจจะทำให้กางเกงนักเรียนด้านหน้าของเขา เกิดอาการบวมตึงขึ้นมาอย่างน่าสงสัย

กรณ์พยายามจะถ่ายรูปโป๊ยเอาไว้ แต่คนที่เบียดกันเข้ามา เพื่อต้องการจะเห็นการแสดงบนเวทีอย่างชัดๆ ทำให้เขากดพลาดไปหลายรูป เสียฟิล์มไปหลายช็อต แต่มันเป็นจังหวะเดียวกันกับที่โป๊ยชายตามาทางเขาพอดี และกล้องของกรณ์ก็ตั้งขึ้นพร้อมแล้ว

`บ่ฮู้ยังมี ทางเข้าใกล้ ได้บ่` ทั้งสองคนสบตากัน พร้อมๆกับที่นิ้วของกรณ์ก็กดลงบนชัตเตอร์ เก็บภาพแห่งความทรงจำนั้นของโป๊ยเอาไว้ได้พอดี แม้ว่าทั้งคู่ จะได้จ้องตากันเพียงแวบแห่งเสี้ยวินาทีแค่นั้นก็ตาม

“เสียงดังอะไรกัน ลั่นบ้านไปหมด ปอนด์ อะไรกัน โป๊ย เกิดอะไรขึ้น อ้าว แล้วพ่อกรณ์ ลงไปนั่งทำไมบนพื้นล่ะนั่น เก้าอี้โซฟาดีๆก็มี ทำไม่ไม่รู้จักนั่งให้มันเป็นที่เป็นทาง ไม่มีอะไรทำกันแล้วหรือยังไงนะ” แม่ของปอนด์และโป๊ย ออกมาจากครัว ก่อนจะดุทั้งลูกของตัวเอง พร้อมทั้งเผื่อแผ่ไปยังท่านผอ.ด้วยอย่างทั่วถึง

กรณ์นั้น ได้แต่ยิ้มแห้งๆ เพราะยังมึนหมึดของปอนด์ ที่พุ่งเข้าใส่กรามของเขาเข้าอย่างจัง จนถึงกับต้องร่วงลงมานั่งเปลี้ยแรงอยู่บนพื้นอย่างทีเห็นนี่ ส่วนโป๊ยก็ได้แต่ยืนขวางปอนด์เอาไว้ เพื่อไม่ให้ปอนด์เข้าไปซัดกรณ์ซ้ำเข้าให้อีก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามของแม่ไปยังไงดีเหมือนกัน ปอนด์เองก็ข่มความโมโหเอาไว้ เพราะไอ้ท่ายกล้อของน้องตัวเองกับเพื่อนซี้ มันช่างติดตา แงะออกยากเสียเหลือเกิน

“ผมลื่นน่ะครับ คุณแม่” แต่แล้ว กรณ์ก็ช่วยทำให้สถานการณ์ดูไม่อึกอักๆมากไปกว่าเดิม ช่วยตอบคำถาม หรือจะพูดให้ตรงกว่านั้นก็คือ ช่วยโกหกให้กับพี่น้องทั้งสองคนนั่นเอง “ลื่น” แม่ทำเสียงประหลาดใจ “น้ำก็ไม่หก เปียกก็ไม่เปียก ลื่นได้ยังไง ซุ่มซ่ามเหมือนกันนะเราน่ะ จะบอกแม่ว่า ยืนอยู่ดีๆ ก็ลื่น ร่วงไปกองกับพื้นอย่างนั้นน่ะนะ แล้วลื่นยังไง คางดูเบี้ยวๆ แต่ก็ เอา เอาเถอะ” แม่ส่ายหน้าแบบไม่เข้าใจมากนัก ส่วนกรณ์ก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆออกมาอีกครั้ง

“มันน่าจะลื่นอีกสักรอบ” โป๊ยออกความเห็นออกมา “พูดอะไรแบบนั้นล่ะ เจ้าโป๊ย เอ้า ช่วยฉุดพี่เขาให้ลุกขึ้นสิ ปอนด์ยืนทำอะไรอยู่” ปอนด์ที่ได้ยินแม่สั่งให้โป๊ยช่วยให้กรณ์ลุกขึ้นยืน ก็ต้องทำคำรามเสียงขู่ในคอ เมื่อกรณ์ที่ลุกขึ้นมาได้แล้ว ก็ทำเป็นเนียนไม่ปล่อยมือโป๊ยเสียที กรณ์นั้น พอยืนได้ก็รู้สึกเจ็บกรามขึ้นมาในทันที ขยับมันไปมา เพื่อดูว่า ไม่ได้หัก เดาะ หรือเบี้ยวไปเสียก่อน

สายตาอ้ายซูนหัวใจ จนวูบจนไหว
ล่ะต่องแน่ง ต่องแน่ง ต่องแน่ง ต่องแน่ง
มันโดนไปหมดทุกอย่าง ผู้ชายอีหยัง
ล่ะแจ่งแวง แจ่งแวง แจ่งแวง แจ่งแวง

“ระหว่างรอให้หม้อข้าวตัด มานั่งดูทีวีกันก่อนแล้วกันนะ” แม่พูดจบก็หยิบรีโมทขึ้นมากด จอภาพแสดงขึ้นมา พร้อมกับเครื่องเล่นดีวีดีขยับภาพตาม “แม่ดูอะไรน่ะ ไม่เอาๆ ปิดๆ” เป็นที่โป๊ยนั่นเองที่ต้องโวยวายขึ้นมา เมื่อภาพของตัวเอง เมื่อตอนนุ่งผ้าซิ่น ขึ้นไปเซิ้งในวันนั้นฉายอยู่เต็มจอแอลซีดีสี่สิบสองนิ้วอยู่แบบนั้น กรณ์นั้น จำมันได้อย่างแน่นอน เพราะรูปถ่ายเพียงใบเดียวของโป๊ย ที่ตัวเองถ่ายเก็บเอาไว้ได้นั้น ยังอยู่ในกรอบที่บ้านจนถึงวันนี้

มีคนชอบมากอีหลี
หอมป่านข้าวจี่ใกล้ไฟร้อนแรง
หัวใจก็เลยต่องแต่ง
กลัวมีคู่แข่งแย่งเป็นแฟนตรึม

“แม่ว่า น่ารักดีออก” แม่บอกยิ้มๆ ก่อนจะหันไปทางปอนด์ผู้เป็นพี่ชาย โดยปอนด์นั้น ถึงกับส่ายหน้า ก่อนจะบอกว่า “มันไม่มีจริงหรอก ไอ้นายเพอร์เฟ็กต์ ที่แกตามหาอยู่น่ะ แกตาฝาดหูเฝื่อนไปเองมากกว่า ไอ้โป๊ย” กรณ์ทำหน้าสงสัย กับสิ่งที่ได้ยิน โป๊ยแย่งปิดดีวีดีลงจนได้ ก่อนจะต้องหลบสายตาของกรณ์ที่มองมา

ก็อยากจะฮู้หัวใจเด้อ้าย
เก็บเอาไว้หรือให้ใครยืม
แรกเจอน้องยังเผลอปลื้ม
อยากต่อคิวยืม ถ้าอ้ายยินดี

“แม่ว่า โรแมนติกจะแย่ เหมือนตอนที่แม่พบรักกับพ่อพวกแกนั่นแหละ” แม่ใช้มือขยี้ผมของโป๊ยจนยุ่งไปหมด “แม่อ้ะ” จนโป๊ยต้องรีบปัดให้มันเข้ารูปเป็นทรงตามเดิม “แหมๆ ทำอาย เขินเป็นเหมือนกันหรือเราน่ะ” โป๊ยทำเป็นไม่ต่อปากต่อคำกับเรื่องที่แม่แซว

ได้บ่ ได้บ่ล่ะอ้าย ได้บ่ ได้บ่ล่ะอ้าย
หรือว่ามีไผจองก่อนแล้วตี้
บ่สวยแถมยังมาช้า น้อยวาสนาคือจั่งน้องนี้
หอมเด้ หอมกลิ่นข้าวจี่ แอบฮักผู้บ่าวข้าวจี่
บ่ฮู้ยังมี ทางเข้าใกล้ ได้บ่

“มีอย่างที่ไหน ดันไปหลงรักเสียงร้องเพลง เสียงเล่นกีตาร์ ของคนที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตา ไม่รู้จักกัน จนถึงวันนี้ที่ไม่ยอมมีแฟนก็เพราะคิดว่า สักวันจะเจอกับคนนิรนามผู้นั้น” กรณ์ใจเต้นโครมคราม เมื่อได้ยินแม่พูดแบบนั้น “เพลงอะไรนะ ที่เขาร้องให้ฟัง อืม อ๋อๆ รักเธอแต่เธอไม่รู้ เพ้อถึงเขามากเหลือเกินนะเราน่ะ โป๊ยลูกแม่”

ข้าวเหนียวจี่ไฟยิ่งหอม คงมีคนซอม
ล่ะล่อม ลอ ล่อม ลอ ล่อม ลอ
มีลุ้นแค่ไหนหนอเรา คงต่อคิวยาว
ล่ะจ่อคอ จ่อคอ จ่อคอ จ่อคอ

ไม่ใช่แค่โป๊ยคนเดียวเท่านั้น ที่กำลังใจเต้นโครมคราม แต่กรณ์นั้น แทบจะหยุดหายใจ เพราะตอนนี้หัวใจของเขา กำลังทุบอกของเขาอยู่ปังๆ จนแทบจะดังก้องไปทั้งโลก นี่โป๊ยแอบหลงรักเจ้าของเสียงคนนั้นหรือหรือนี่ และเจ้าของเสียงคนนั้นก็คือ

ยิ่งเห็นคนอื่นเข้าใกล้
ทางเป็นไปได้ยิ่งมีไม่พอ
เหมือนกลืนข้าวเหนียวติดคอ
มองรักที่รอก็ยิ่งอึมครึม

“เออ ปอนด์ ไปซื้อน้ำแข็งมาให้แม่ก่อนไป” แม่หันไปสั่งลูกชายคนโตที่ทำอิดออดไม่อยากไป เพราะไม่อยากปล่อยให้ใครบางคนอยู่กับน้องชายของเขาตามลำพัง แต่สุดท้ายแล้วก็ขัดแม่ไม่ได้ จึงต้องลนลานรีบออกไปแต่โดยดี จะได้รีบกลับมาเป็นไม้กันหมาต่อไป “เดี๋ยวแม่ไปดูข้าวก่อน น่าจะสุกแล้วล่ะเนี่ย”

ก็อยากจะฮู้หัวใจเด้อ้าย
เก็บเอาไว้หรือให้ใครยืม
แรกเจอน้องยังเผลอปลื้ม
อยากต่อคิวยืมถ้าอ้ายยินดี

พออยู่กันสองคนอีกครั้ง โป๊ยทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ กับความลับของตัวเองที่ถูกเปิดเผย ส่วนกรณ์นั้น อยากจะบอกโป๊ยใจจะขาด ว่าคนที่โป๊ยตามหานั้น กำลังยืนอยู่ตรงหน้านี้แล้ว “คุณเชื่อไหม ว่าถ้าคนเรามุ่งมั่นที่จะรอคอยอะไรสักอย่าง หรือใครสักคนมากพอ สิ่งเหล่านั้นมันจะเป็นจริงเข้าในสักวัน” กรณ์ถามโป๊ย ก่อนจะขยับเท้าเดินเข้าหา และโป๊ยก็ไม่ได้ขยับเท้าเดินหนีแต่อย่างใด

ได้บ่ ได้บ่ล่ะอ้าย ได้บ่ ได้บ่ล่ะอ้าย
หรือว่ามีไผจองก่อนแล้วตี้
บ่สวยแถมยังมาช้า น้อยวาสนาคือจั่งน้องนี้
หอมเด้ หอมกลิ่นข้าวจี่ แอบฮักผู้บ่าวข้าวจี่
บ่ฮู้ยังมี ทางเข้าใกล้ ได้บ่

“ถึงแม้จะจากกันไปไกล ห่างกันไปนานสักเท่าใด แต่” โป๊ยสบตากับกรณ์ และวินาทีที่เขาเคยสบตากับใครบางคน ตอนอยู่บนเวทีในวันนั้น กำลังพร่างพรูเข้ามาในความรู้สึกของโป๊ย “รักเธอ เธอไม่รู้หรอก เก็บไว้ในใจก็พอ” กรณ์เริ่มร้องเพลงเพลงนั้นออกมา

มักเด๊ มักเด๊ มักเด๊
ผู้บ่าวข้าวจี่
มักเด๊ ผู้บ่าวข้าวจี่

“เก็บมาฝันใฝ่สร้างความหวังใหญ่ ว่าเราสองดั่งเป็นคนรักเคียงกัน รักเธอหากเธอจะรู้” ก่อนจะได้ยินเสียงตวาดปนหอบดังลั่น แทนคำพูดใดๆของโป๊ยว่า “ข้าไม่มีทางให้เอ็ง เป็นแฟนกันน้องข้าแน่ๆ” ปอนด์ที่เปิดประตูบ้านผางเข้ามานั้น ยืนหอบแฮกๆ มือกำถุงน้ำแข็งเอาไว้ “ไอ้กรณ์” ใบหน้าของปอนด์แสดงความเหี้ยมเกรียม และเอาจริงอย่างที่สุด อย่างที่เขาพอจะทำได้

ผู้บ่าวข้าวจี่

ชมพู่ อารยา