This is TLR

 

“เป็นอะไรไปอีกล่ะทีนี้”” เสียงเคร้งกระทบกันระหว่างช้อนส้อมพวกนั้นกับจานกระเบื้องอย่างดี ที่บ่งบอกถึงรสนิยมวิไลของเจ้าของห้องชุดบนคอนโดหรูหราแห่งนี้ได้เป็นอย่างดี ทำให้เจ้าของห้องและเป็นคนเดียวกันกับที่เลือกหาซื้อชุดจานนี้มาใช้ เพื่อให้เข้ากับไลฟ์สไตล์ชีวิต และบรรยากาศความหรูหราของสถานที่นั้น ต้องหยุดเงยหน้าขึ้นมองคนที่เพิ่งจะจงใจทำเสียงดังกล่าวในทันที

 

“ผมถามว่า คุณเป็นอะไรไปอีก” เมื่อยังไม่ได้คำตอบ ชายหนุ่มเจ้าของห้องคอนโดจึงถามย้ำออกไปอีกครั้ง และครั้งนี้ มันมีความไม่พอใจเจืออยู่ในน้ำเสียงของเขาด้วยเช่นกัน และอีกฝ่ายหนึ่งนั้น ก็ทำท่าว่ารับรู้มันเช่นกัน

 

“คุณสัญญากับปรียาว่า คืนนี้จะไปดินเนอร์กันแค่สองคน ที่ร้านอาหารหรูๆของเพื่อนปรียาตรงริมแม่น้ำ” หญิงสาวเจ้าของชื่อไม่ปิดบังความน้อยใจและหงุดหงิดที่เธอมีแต่อย่างใด “ผมคิดว่าเราคุยเรื่องนี้กันเข้าใจแล้วเสียอีก” ชายหนุ่มกึ่งโยนผ้าเช็ดปากที่กำลังจัดเตรียมวางไว้บนจานอาหารลงบนโต๊ะอย่างระบายอารมณ์

 

“แล้วคุณยังจะมีปัญหาอะไรอีก” คำถามนั้นไม่ได้ทำให้หญิงสาวยอมอ่อนข้อลงให้เขาแต่อย่างใด “หลังๆมา คุณเคยมีเวลาให้ปรียาอย่างที่ปรียาสมควรได้บ้างหรือเปล่าคะ รณ” หญิงสาวน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ แต่ความโกรธก็ส่งผ่านฐิถิ ให้เธอกลั้นน้ำตานั้นเอาไว้

 

“นี่คือกลุ่มเพื่้อนสนิทของผมทั้งนั้น คุณมีปัญหาอะไรกับพวกเขามากนักหรือไง” รณส่ายหน้าอย่างเอือมระอา “ไม่เข้าท่าน่า ปรียา” ชายหนุ่มเดินไปหยิบเหยือกแก้วมารินน้ำเย็นใส่เตรียมเอาไว้ “รณคะ เพื่อนๆของคุณน่ะ ปรียาไม่มีปัญหาอะไรด้วยหรอกค่ะ ถ้าไม่ใช่” ความไม่พอใจเริ่มพอกพูนในความรู้สึกของหญิงสาวมากขึ้นเรื่อยๆ รณมองหน้าปรียากลับไปตรงๆ

 

“คุณหมายถึงใคร เพื่อนคนไหนของผมกันแน่” ชายหนุ่มถามกลับไปด้วยท่าทางสงสัยอยู่ไม่น้อย “คุณเป็นคนมีฐานะ มีชาติตระกูลที่ดีนะคะรณ เพราะเหตุนี้ ปรียาจึงไม่อยากให้คุณลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับสิ่งที่ไม่ใช่พวกเรา” ปรียาชักสีหน้าสีตา บ่งบอกความไม่ชอบใจที่มีอยู่ส่วนตัว

 

“อย่าบอกนะ ว่านี่คือเหตุผลของคุณ ในการจะบอกว่าผมควรจะคบเพื่อนคนไหนหรือไม่ยังไง ฮึ ปรียา” รณหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ปรียารู้ดีว่า เธอมีเหตุผลอื่นอีก แต่เธอเลือกที่จะกลืนคำพูดนั้นลงไป ไม่ได้พูดออกไปอย่างที่ใจคิดเอาไว้

 

“เพียงแค่นั้น มันก็มากพอที่จะทำให้ปรียากล้าที่จะบอกกับคุณว่า ให้เลิกเจอ เลิกยุ่งเกี่ยว เลิกข้องแวะเสวนากับเพื่อนของคุณคนนี้ ถ้าคุณยังคิดที่จะแต่งงานกับปรียาอยู่อีก” ปรียารู้ดีว่า ถึงเวลาที่เธอต้องพูดอะไรบางอย่างให้รณได้ยินจากปากของเธอตรงๆบ้างแล้ว

 

"บอกตรงๆนะคะรณ ปรียาอายเพื่อนๆของปรียา ที่คุณมีเพื่อนแบบนี้” ปรียากระแทกจานตรงหน้าให้ช้อนส้อมกระทบจานจนส่งเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง พอดีกับเสียงออดหน้าประตูดังขึ้นพอดี ปรียาสะบัดหน้าเดินหายเข้าไปในครัว ก่อนที่รณจะทันได้พูดอะไร

 

“เฮ้ย เข้ามาๆ ทำไมมากันช้าจังวะ อาหารเตรียมเอาไว้เยอะแยะ เย็นจนจืดชืดหมดแล้ว” รณเปิดประตูพร้อมกับพูดเชื้อเชิญเพื่อนๆของเขาให้เข้ามาด้านใน ด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่ร่าเริงดีใจ “ขอโทษที เป็นที่เราเองน่ะที่ช้า มีงานด่วนเข้ามาพอดี ตอนที่พวกนี้มันไปรับเราที่ร้าน เราเลยพาลทำให้คนอื่นต้องรออยู่ตั้งนาน”

 

เจ้าของน้ำเสียงน่าฟังนั้น เป็นชายหนุ่มที่แต่งตัวดูธรรมดาที่สุดท่ามกลางชายหนุ่มหลายๆคนตรงนั้น “ถ้าแบบนั้น ก็ไม่น่าให้คนอื่นต้องมารอคุณคนเดียวเลยนะคะ ว่าไหม” ปรียาที่เดินถือชามแก้วใบใหญ่ใส่ผักสลัดพูดขึ้น ทำให้คนที่ทำให้คนอื่นต้องมาช้า ซึ่งรู้สึกว่าเป็นความปิดของตัวเองอยู่แล้ว ต้องหน้าจ๋อยเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัว

 

“ถ้าเป็นยู รอนานเท่าไหร่ เราก็รอได้” เสียงเข้มๆของชายหนุ่มอีกคนดังขึ้น พร้อมกับอาการฉีกยิ้มที่กว้างจนเกือบถึงหู “แหมๆๆๆ” คนที่เหลือนั้น พากับส่งเสียงแซวพร้อมกับหัวเราะกันดังลั่น ปรียาทำท่าขนลุกขนพอง ก่อนจะหันไปมองทางอื่น ผิดกับรณที่จ้องไปที่ชายหนุ่มที่ชื่อยู กับอีกคนที่ออกรับแทนกันอย่างออกหน้าออกตา

 

“ไอ้เอ็กซ์ อายเป็นกับเขาบ้างเถอะวะ พวกข้าขอร้อง” เสียงแซวยังตามออกมาเป็นชุด คนที่ถูกแซวอย่างเอ็กซ์หันไปทำยิ้มหวานกับยู ที่ได้แต่ทำเป็นไม่ได้ยิน โดยที่มีรณนั้น ยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับ จนต้องเผลอขบกรามเข้าหากันอย่างข่มอารมณ์ไม่พอใจของตัวเองเอาไว้

 

“พูดอะไรก็คิดถึงความรู้สึกของยูเขาบ้างสิวะ เอ็กซ์” รณพูดขึ้นทันทีที่ปรียาไม่อยู่ตรงนั้น และทุกๆคนต่างพากันไปนั่งที่โต๊ะอาหารแล้ว “ไม่เป็นไรหรอก เอ็กซ์ก็ชอบล้อเล่นสนุกๆแบบนี้เสมอนั่นแหละ เราเข้าใจดี” ยูอธิบายถึงความเข้าใจของเขาเองให้ทั้งสองได้รู้ “แล้วที่ข้าพูดออกไป มันทำร้ายความรู้สึกของยูเขาตรงไหนวะ ไอ้รณ”

 

และทันทีเช่นกัน ที่เอ็กซ์ถามเจ้าของคอนโดหรูแห่งนี้กลับไป มาถึงตอนนี้ ชายหนุ่มทั้งสองคน ยืนมองหน้ากันไปมาในความเงียบ แต่มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้า ที่ไม่ได้ให้ความอบอุ่นแต่อย่างใด แต่มันเป็นเหมือนการฟาดฟันห้ำหั่นกันมากกว่า และมันทำให้ยูที่ยืนอยู่ตรงกลาง ต้องพูดขึ้นมาเสียก่อนว่า “เราหิวแล้ว ไปกินข้าวกันดีกว่า เนอะ” ก่อนที่เอ็กซ์จะหันมายิ้มให้กับยู แล้วพาเดินไปที่โต๊ะอาหาร

 

“เฮ้ย นี่มันเมนูที่ไอ้เอ็กซ์เพิ่งพายูไปดินเนอร์ริมน้ำมาเมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้วนี่หว่า” หนึ่งในกลุ่มเพื่อนจำที่เอ็กซ์เล่าให้ฟังได้อย่างขึ้นใจ เพราะเอ็กซ์เองเล่าวนไปซ้ำมาด้วยความภูมิใจ รณรู้สึกตกใจที่ได้ยินแบบนั้น เขาแอบกำหมัดจนแน่นเมื่อเห็นเอ็กซ์นั่งลงข้างกันกับยู ส่วนเขานั้น เหลือที่นั่งว่างอยู่ที่เดียว นั่นก็คือข้างกันกับปรียา ที่นั่งหน้าบูดบึ้งไม่ยอมพูดจากับใครทั้งนั้น

 

“เป็นเจ้าสัวน้อยลูกเจ้าของร้านเพชรอย่างไอ้เอ็กซ์ซะอย่าง” เพื่อนอีกคนยักคิ้วแซวเอ็กซ์ และเจ้าตัวก็ยักคิ้วตอบกลับไป ก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้กับยูอย่างที่ชอบทำมา “ถ้าอย่างนั้น มื้อนี้ยูอดไปก่อนนะ ให้พวกเราได้กินของหรูบ้าง” พวกเพื่อนๆแย่งกันตักเมนูที่ว่ากันอย่างสนุกสนาน

 

“ตามสบายเลยพวกแก เอาไว้เราค่อยไปกินด้วยกันใหม่สองคนก็ได้” ยูยิ้มตอบเอ็กซ์กลับไปแบบสุภาพ ก่อนจะหันมาเจอสายตาของรณที่จ้องเขาอยู่ก่อนแล้ว “ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ไม่น่ามากันตั้งแต่แรกแล้ว ว่าไหมคะ” ปรียาหลุดปากออกมา แต่อันที่จริงใครๆก็รู้ว่าหญิงสาวตั้งใจที่จะพูดแบบนั้น

 

“คุณว่ายังไงนะ” เอ็กซ์ถามหญิงสาวออกไปเสียงแข็ง ปรียาค้อนประหลับประเหลือกใส่เจ้าของคำถาม แต่ไม่ได้พูดอะไรออกไปอีก ยูแตะแขนของเอ็กซ์ห้ามเขาเอาไว้ รณขบกรามเข้าหากันอีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่า เขาเห็นเอ็กซ์จับมือของยูเอาไว้ อาหารมื้อนั้น เลยกลายมื้อที่รสชาติของมันทุเรศสิ้นดีสำหรับรณ ทั้งๆที่เขาตั้งใจและรอให้ยูมานั่งร่วมโต๊ะด้วยกันแท้ๆ

 

“อิ่มตื้อเลยว่ะไอ้รณ มื้อนี้เยี่ยมมากจริงๆ” เพื่อนๆพากันชมเจ้าของห้องชุดสุดหรู กับอาหารค่ำมื้ออร่อยที่เพิ่งทานเสร็จกันไป รณพยักหน้ารับคำ แต่สายตาไม่ได้ละไปจากยูและเอ็กซ์แต่อย่างใด เพราะอาการกระหนุงกระหนิง จุ๊กจิ๊ก ของเอ็กซ์ที่มีกับยู มันกำลังทำให้เขารู้สึกขุ่นเคืองใจเป็นอย่างมาก

 

ยิ่งตอนระหว่างมื้อ เขาได้ยินเอ็กซ์กระซิบกระซาบคุยกับยู เกี่ยวกับทริปที่จะไปเที่ยวเมืองนอกด้วยกัน มันยิ่งทำให้เขาเริ่มทุรนทุราย แทบจะต้องลุกขึ้นไปจับทั้งสองแยกให้ห่างออกจากกัน แล้วสั่งให้เลิกทำเรื่องบ้าๆที่มันบาดตาบาดใจเขาแบบนี้เสียที

 

“ถ้ายังไง รณกับคุณปรียาเตรียมอาหารมื้อนี้แล้ว เราช่วยเก็บล้างจานนี้แล้วกัน” ยูเสนอตัว รณกำลังจะเอ่ยห้าม “ก็เอาสิ ฉันยังไม่ได้จ้างคนใช้พอดี” แต่ปรียาก็โพล่งขึ้น ก่อนจะหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ คนอื่นๆเริ่มส่ายหน้าให้กับสิ่งที่เห็น แต่พอยูไม่ได้พูดอะไร แถมยังก้มหน้าก้มตาเก็บจนชามตรงหน้า พวกเขาจึงได้แต่เก็บมันเอาไว้ในใจ

 

“เราช่วยเองยู” และนั่นก็จนได้ ที่รณต้องกำหมัดทั้งสองข้างจนแน่น เมื่อเอ็กซ์กุลีกุจอตรงเข้าช่วยยูอย่างกระตือรือร้น ปรียาเบ้ปากใส่ทั้งสองคน ยูทำเหมือนไม่เห็นกิริยานั้นของหญิงสาว แถมยังเลี่ยงไม่สบตากับรณที่ยูเห็นแล้วว่าจ้องมาที่เขาอยู่ตลอดเวลา เอ็กซ์ยกจานตามยูเข้าไปในห้องครัว คนอื่นๆชวนรณคุยสัพเพเหระ พยายามรักษาบรรยากาศดีๆให้นานที่สุด เท่าที่จะเป็นไปได้

 

“ยูไปยอมคนอย่างยัยนี่มาก เขาถึงได้ใจ” เอ็กซ์บอกเมื่อกำลังช่วยยูเช็ดจานที่ล้างแล้ว “ช่างเถอะ เรามันก็มีเรื่องให้ต้องข่มไม่ใช่น้อย” ยูพูดยิ้มๆ เปลี่ยนความหมายของการสนทนาให้กลายเป็นเรื่องอื่นได้ อย่างที่เอ็กซ์ชื่นชมยูเสมอมา “จน เน่า ไม่เข้าท่า” ยูทำห่อไหล่ หน้าหงอย ส่ายหน้าให้ความไม่เอาไหนของตัวเอง

 

“ถ้างั้น ผมยกร้านเพชรให้ยูแล้วกัน คนอื่นจะได้ไม่กล้าหือ แล้วเลิกว่ายูแบบนี้เสียที” เอ็กซ์พูดประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แบบนั้น เราก็โดนเขาว่า เรื่องอื่นได้อยู่ดีนั่นแหละ เพราะใครๆต่างก็รู้ดีว่า กำพืดพื้นเพของเราเป็นมายังไง” ยูส่งจานที่ล้างสะอาดแล้วให้กับเอ็กซ์ เขารับมันมาจากยู ก่อนจะวางมันลงไป “แล้วเอ็กซ์จะยกร้านให้เราเนี่ยนะ ไร้เหตุผลรองรับที่สุดเลยล่ะ” ยูหัวเราะออกมาเบาๆ เอ็กซ์ทำสีหน้าจริงจังตามน้ำเสียงก่อนหน้าของตัวเอง

 

“ยูพูดผิดแล้ว” เอ็กซ์บอกคนที่ยืนอยู่ข้างๆเขาออกไป “เอ็กซ์มีเหตุผลมากมายที่จะทำแบบนั้น” เอ็กซ์ยกมือขึ้นแตะปลายนิ้วลงไปบนแก้มของยูเบาๆ “ใครไม่เห็นว่ายูน่าทึ่ง น่าชิดใกล้ และน่ารักมากแค่ไหน พวกนั้นตาบอดใจดับทั้งหมดนั่นแหละ” ยูก้มหน้าละแก้มออกจากปลายนิ้วของเอ็กซ์อย่างสุภาพที่สุด

 

“นี่ถ้าอาหารที่เพิ่งกินเข้าไปมันไม่ได้ราคาแพงแล้วล่ะก็” ทั้งยูและเอ็กซ์หันไปเห็นปรียายืนทำท่าผะอืดผะอม มองมาอย่างขยะแขยง “ผมรู้สึกว่าคุณจะมีปัญหากับเราสองคนมากเหลือเกินนะครับ” เอ็กซ์อดไม่ได้ที่จะต้องตอบโต้แทนยูออกไป ถึงแม้ว่าจะเห็นยูส่ายหน้าห้ามปรามเขาเอาไว้ก็ตาม

 

“ผู้ชายสองคนแตะเนื้อต้องตัว นัวเนียกันเนี่ยนะ ขืนรับได้ก็เป็นพวกผิดปกติวิปริตตามไปด้วยนะสิ ฉันไม่เอาด้วยหรอก” ปรียากำลังจะหัวเราะเยาะเย้ยทั้งสองคน แต่เป็นที่เอ็กซ์ต่างหากที่ชิงหัวเราะขึ้นมาก่อน เพราะเขากวาดชุดจานราคาแพงนั้นให้ตกลงไปบนพื้นแตกกระจายเสียงดังลั่น จนทำให้ปรียาออกอาการกรีดร้องโวยวายสติแตก เรียกร้องค่าเสียหายจากยูขึ้นมาในทันใด

 

เอ็กซ์ไม่สนใจ คว้ามือของยูได้ ก็พาเดินออกไปจากที่ห้องชุดคอนโดนั้นทันที รณที่ยืนแอบดูอยู่ก่อนแล้ว ต้องข่มความรู้สึกเอาไว้ทั้งสิ่งที่เขาเห็นระหว่างเอ็กซ์กับยู รวมถึงสิ่งที่ได้ยินปรียาคู่หมั้นคู่หมายพูดพาดพิงถึงยูนั่นด้วย พอเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น ทุกคนจึงพากันกลับ ปล่อยให้ปรียาอาละวาดเอากับรณแทน

 

“คุณต้องเลิกคบมันไปเลย นี่คือคำสั่งของปรียา ที่คุณต้องทำตาม” หญิงสาวร้องห่มร้องไห้ออกมา พูดสั่งอยู่ประโยคเดินซ้ำๆ เมื่อเห็นว่ารณจะไม่ยอมทำตาม “มีเหตุผลหน่อยสิปรียา” รณนั้น แทบจะไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งที่ปรียาพูดแต่อย่างใด เพราะภาพในหัวของเขา คือเอ็กซ์กับยูนั้นใกล้ชิดกันมากจนเกินไป

 

“รณคะ คุณก็รู้ว่าปรียารู้สึกกับคนๆนี้ยังไง ถ้าคุณเลือกไม่ได้ ปรียาก็จะเป็นฝ่ายไปเองค่ะ” หญิงสาวใช้ไม้ตายที่เคยใช้มาทุกครั้ง เวลารณขัดใจไม่ยอมทำตามสิ่งที่เธอต้องการ รณไม่ได้ตอบอะไรออกไป เพราะถ้าเขาจะพูด ก็คงจะมีแต่คำพูดไล่ตะเพิดผู้หญิงคนนี้ให้ไปพ้นๆเสียที และนั่นก็เป็นที่เขาเองที่ออกไปจากห้องชุด พร้อมกับเสียงเรียกของปรียา ที่ตามมาด้วยเสียงข้าวของแตกระเนระนาดเสียหาย

 

“ยูไม่เป็นไรนะ” เอ็กซ์ถามอย่างเป็นห่วง เมื่อเขามาส่งอีกฝ่ายที่หน้าห้องพัก “อืม เราไม่เป็นอะไรหรอก ขอบคุณเอ็กซ์มากนะ” ยูพูดออกไป แต่ก็ก้มลงมองกุญแจห้องที่ถืออยู่ในมือ เอ็กซ์ขยับเท้าเข้าไปหายูให้ใกล้อีกนิด “ยูต้องการให้เอ็กซ์อยู่เป็นเพื่อนไหม” ใจของเอ็กซ์เต้นแรง เมื่อถามในสิ่งที่เขาต้องการทำมานาน ยูอึกอักเล็กน้อย ก่อนจะตอบปฏิเสธไปเบาๆ เอ็กซ์นั้นผิดหวังที่ได้ยินแบบนั้น

 

“ถ้าอย่างนั้น ยูพักผ่อนแล้วกันนะ” เอ็กซ์ก้มลงแตะปลายจมูกที่ข้างแก้มของยู “ไนท์ ไนท์นะครับ” ทั้งๆที่อยากจะทำอะไรมากกว่านี้ แต่เอ็กซ์ก็ต้องอดใจ หันหลังเดินกลับไป ก่อนจะหันไปมองเจ้าของห้องปิดประตูตามหลังลงไป เอ็กซ์ขับรถกลับบ้าน พลางคิดว่า เขาอาจจะยังแสดงความจริงใจกับยูไม่มากพอก็เป็นไปได้

 

“ใครครับ” ไม่นานหลังจากที่ยูกลับมาถึงห้อง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น แล้วมันก็ฟังดูเกรี้ยวกราดมากขึ้น เมื่อเขาถามออกไป แต่ยังไม่เปิดประตูให้ “รณ” และเพียงแค่ยูแง้มประตูเปิด อีกฝ่ายก็ผลักประตูดันเข้ามา “ตกใจอะไร” แล้วรณก็ปิดประตูตามหลัง ลงกลอนเสร็จสรรพ “นี่มันอะไรกันน่ะรณ” ยูถอยหลังไปสองสามก้าว

 

“เรามาเรียกค่าเสียหาย” รณพูดออกไป ใจเต้นแรง ยูไม่เข้าใจ จนกระทั่ง “เดี๋ยว รณ จะทำอะไร” เมื่อยูถูกรณรวบตัวเข้าไปกอดเอาไว้ เขาก็เห็นสายตาของรณที่เปลี่ยนไป “ทีไอ้เอ็กซ์ ยูยังให้มันทั้งจับมือ ทั้งหอมแก้ม สารพัด ทีกับเรา ยูจะมาเล่นตัวอย่างนั้นหรือ ตลกน่า” รณซุกหน้าเข้าหาซอกคอของยู ที่ทั้งบ่ายเบี่ยง ทั้งพยายามดันตัวให้ออกห่างจากรณ

 

“ปล่อยเราเดี๋ยวนี้นะรณ” ยูหมายความตามที่พูด แต่รณไม่ยอมทำตาม “มาลองดูกันหน่อยแล้วกัน ว่าลีลาของเรากับของไอ้เอ็กซ์ ใครจะเด็ดและเสียวจนลืมไม่ลงมากกว่ากัน” เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังลั่นห้อง เมื่อยูตบฉาดเข้าที่หน้าของรณ “ดูถูกคนอย่างเรามากไปแล้ว” เสียงของยูสั่นเครือ เสียใจที่ได้ยินคำพูดนั้นออกมาจากปากของรณ

 

“ทำไม” รณตวาดออกไป โกรธที่ถูกตบ และเจ็บปวดที่คนที่ตบเขาคือยู “คิดว่าเราไม่รู้หรือยังไง ว่ายูแอบชอบเรามาตั้งแต่ตอนเรียนแล้ว” รณมองคนในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกปรารถนา แต่ไม่เคยได้ชิดใกล้อย่างที่ต้องการก่อนหน้านี้

 

“เราไม่เคยคิดแย่งของๆใคร รณมีคู่หมั้นแล้ว เรามีสติมากพอที่จะไม่ทำเรื่องเลวๆแบบนั้น” ยิ่งพูด ยูก็ยิ่งเจ็บแปลบที่หัวใจ กับความเป็นจริงที่เกิดขึ้นกับเขา สิ่งที่กั้นเอาไว้ ไม่ให้ความสัมพันธ์ของเขากับเอ็กซ์ก้าวหน้าไปอย่างที่อีกฝ่ายต้องการให้เป็น

 

“ถ้าอย่างนั้น พอยูเป็นของเราแล้ว ก็อย่าอ่อยไอ้เอ็กซ์มันอีกก็แล้วกัน” พูดจบรณก็ไม่ฟังอะไรอีก กระชากดึงเสื้อผ้าของยูโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ยูร้องห้าม ก่อนจะพยายามส่งเสียงให้คนช่วย รณใช้ฝ่ามือปิดปากของยูเอาไว้ เมื่อเขาจับกดร่างเปลือยเปล่าของยูให้นอนคว่ำหน้าลงกับที่นอนได้

 

ก่อนจะถลกกางเกงของตัวเองลงไปแค่เข่า ไม่สนความเจ็บที่มือเมื่อยูกัดลงไป แบบระบายความเจ็บปวด เพราะรณแทรกแก่นกายเข้าไปในร่างกายของยูอย่างกระแทกกระทั้น “เป็นของเรานะยู เรายอมไม่ได้ถ้ายูจะเป็นของใคร โดยเฉพาะไอ้เอ็กซ์” น้ำตาที่ไหลลงมาจากขอบตาของยู มันยากที่จะแยกแยะว่า สายน้ำตาอุ่นๆสายไหน ที่ไหลลงมาจากความเสียใจ ความเจ็บปวด หรือความร้าวรานกันแน่

 

“รู้สึกดีไหม เมียจ๋า” รณก้มลงแนบหน้าผากเข้ากับต้นคอของยู ที่ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่สามารถกักกั้นเอาไว้ได้ และไม่อยากจะรับรู้ว่า รณยังคงขยับตัวเข้าออกที่ด้านหลังของเขาอยู่ เสียงโทรศัพท์มือถือของยูดังขึ้นหลายครั้ง แต่ก็เงียบลงไป ก่อนที่โทรศัพท์บ้านจะดังขึ้น แล้วถูกตัดเข้าหาเครื่องตอบรับอัตโนมัติ เมื่อเจ้าของห้องไม่ได้รับสายนั้น

 

“ยูครับ เอ็กซ์เองนะครับ รับสายหน่อยสิ นอนหรือยัง” ยูรับรู้ถึงแรงกระแทกเข้าหาจากรณที่หนักหน่วงมากขึ้น จนความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายและโดยเฉพาะอย่างยิ่งจิตใจของเขา “เหนื่อยใช่ไหม ถ้าอย่างนั้น เอ็กซ์ไม่กวนแล้ว นอนหลับฝันดี และถ้าเป็นไปได้ ฝันถึงเอ็กซ์บ้างนะ ไนท์ครับผม คิดถึงยูนะ” เสียงสะอื้นไห้อย่างคนพยายามจะห้ามความรู้สึกเอาไว้ของยูดังออกมาให้ได้ยิน แทรกผ่านเสียงครวญครางด้วยความสุขสมของรณ ที่มันทำให้ยูยิ่งต้องปวดร้าวจนแทบขาดใจ

 

ผ่านมาสองสัปดาห์ และมันเป็นจำนวนวันที่ยาวนาน มันทำให้เอ็กซ์ทั้งโมโห ทั้งน้อยใจ และทั้งลนลาน เมื่อยูไม่รับโทรศัพท์ของเขา เมื่อเอ็กซ์โทรหา ไม่ยอมพบเขา เมื่อเอ็กซ์ไปรอดักเจอที่ทำงาน ตัดขาดจากเอ็กซ์หมดทุกอย่าง โดยที่เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เพราะถ้าเขาทำผิดอะไร

 

เมื่อหนทาง ชีวิตใคร
หักมุมเปลี่ยนไปไม่เหมือนวันเก่า
เมื่อถึงคราว ต้องเสียใครไป

 

เอ็กซ์รู้ดีว่า เขาพร้อมที่จะปรับปรุงตัว และทำให้ยูพอใจ ไม่ว่ามันจะยากหรือง่ายเพียงใดก็ตาม ถามเพื่อนคนไหน ก็ไม่มีใครได้ข่าวหรือพบยูเลยสักคน เอ็กซ์ไปหายูที่ห้องหลายครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ ฝากโน้ตเอาไว้แต่ยูก็ไม่ติดต่อกลับ จนกระทั่งครั้งสุดท้าย เมื่อคนดูแลหอพัก ไม่อนุญาตให้เอ็กซ์ขึ้นไปข้างบนอีก และเขาก็ทั้งง ทั้งโกรธเกรี้ยว เพราะมืดแปดด้านไปหมด และพาลทำเอาคนรอบข้างต้องประหลาดใจเมื่อเอ็กซ์ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

 

ไม่มีวัน จะเหมือนเคย
ไม่มีใครเลยเหลือเพียงความเงียบเหงา
ก็ชัดเจน ว่าเหลือเพียงเรา

 

ยูมองแถ้วยกาแฟที่อยู่ในมือ ความอุ่นร้อนของเครื่องดื่มในถ้วยจางหายไปหมดแล้ว เหมือนกับความรู้สึกใจใจของเขาที่โรยราแห้งแล้งลงไป ถ้วยกาแฟวางอยู่บนโต๊ะโดยมีมือของยูโอบรอบมันเอาไว้ มันเป็นถ้วยกาแฟที่แสนจะธรรมดา แต่ใครบางคนให้เขามาเมื่อไปเดินซื้อของด้วยกันครั้งล่าสุด

 

ธรรมดาเมื่อคนเราพบสิ่งใหม่
ที่สำคัญกว่าใครที่เคยร่วมทาง
คนเดิมเดิม ไม่มีความหมายสักอย่าง
ก็เท่านั้น

 

ถัดเลยไปจากถ้วยกาแฟที่เอ็กซ์ให้มา การ์ดแต่งงานของรณกับปรียา วางอยู่ให้เห็น มันถูกส่งมาให้เขาทางไปรษณีย์เมื่อสองวันก่อน มีกระดาษเล็กๆสอดเอาไว้ รณกำชับให้เขาไปงานแต่งให้ได้ แต่ยูก็รู้ดีว่า มันไม่มีทางเกิดขึ้นอย่างแน่นอน วันนี้เป็นวันที่เขาจะเหลือคนในชีวิต ลดน้อยลงไปอีกหนึ่งคน แต่นั่นมันไม่ได้ทำให้ยูต้องใจหายและรู้สึกเจ็บแปลบในใจได้เท่ากับ การที่เขารู้ตัวว่า เขาต้องสูญเสียชายหนุ่มคนที่ให้ถ้วยกาแฟนี้มาด้วยอีกหนึ่งคน

 

ถ้ามันต้องเป็นอย่างนั้น
ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น
ไม่ต้องกลัวว่าฉันไม่เข้าใจ
ถ้ามันต้องเป็นอย่างนั้น
จะให้มีคำพูดใด

 

“คุณกล้าดี เชิญมันมางานแต่งงานของเราด้วยเนี่ยนะ รณ โอ๊ย ปรียาไม่อยากจะเชื่อคุณเลยจริงๆเชียว” หญิงสาวในชุดเจ้าสาวแสนสวย กรีดร้องโวยวายใส่เจ้าบ่าวอย่างเหลืออดเหลือทน “เขาเป็นเพื่อนสนิทของผม คุณอย่ามามากมายอะไรเอาในวันนี้เลยน่า ปรียา ผมขอร้องล่ะ”

 

แค่เดินต่อไปเท่านั้น อย่างไม่มีใครเท่านั้น
แค่อยู่ลำพัง อ้างว้าง ให้มันชินให้ทนไหว
ก็เป็นแค่เพียงชีวิต หมดเลยที่ต้องเริ่มใหม่
ที่ต้องดำเนินไป อยู่อย่างไม่มีเธอ

 

รณตวาดกลับไป ก่อนจะเดินออกไปที่ด้านหน้างาน พลางสอดสายตามองหายู เพราะในใจของเขาคิดถึงแต่ใบหน้าของคนๆนี้ พร้อมกับคืนนั้น ที่เขามีความสุขมากที่สุด เมื่อได้ปลดปล่อยพันธนาการของตัวเองไปกับความสัมพันธ์ทางกาย ที่เขาโหยหาและอยากได้มานานแสนนาน และมันเกิดขึ้นระหว่างเขากับยู

 

ก็รู้ดี ก็เข้าใจ
แต่ความใจหายนั้นก็ช่างมัน
อย่าว่ากัน ถ้าเห็นน้ำตา

 

“อ้าว ไอ้เอ็กซ์ เพิ่งมาหรือวะเพื่อน” รณมองเห็นเพื่อนเดินตรงมา แต่ไม่ได้แต่งตัวมางานแต่งแต่อย่างใด เอ็กซ์ไม่พูดไม่จา ปล่อยหมัดลุ่นๆเข้าใส่รณจนเจ้าบ่าวล้มลงไปนอนกองอยู่กับพื้น “ฉันไม่รู้ว่า เกิดอะไรขึ้นกับยู แต่ฉันมั่นใจว่า ไม่แกก็ผู้หญิงของแกที่เป็นตัวต้นเหตุอย่างแน่นอน และก็ขอให้รู้ไว้ด้วยว่า แกกับฉันไม่ใช่เพื่อนกัน จำเอาไว้”

 

ไม่ฟูมฟาย ไม่อ้อนวอน
แค่ใจรอนรอน ของคนที่เหนื่อยล้า
แค่เสียใจ แค่ใช้เวลา

 

เอ็กซ์เดินออกมาจากงาน ด้วยความรู้สึกโล่งใจส่วนหนึ่ง ที่อย่างน้อยเขาก็ได้ทำอะไรเพื่อยูบ้างแล้ว ถึงแม้ว่า มันจะไม่ได้ทำให้เรื่องราวใดๆกระจ่างขึ้นมาก็ตามที แต่เอ็กซ์ก็เชื่อว่า เขายังคงต้องการที่จะเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของยูอยู่ดี ไม่ว่าจะเรื่องดี หรือเรื่องร้ายใดๆก็ตาม

 

ธรรมดาเมื่อคนเราพบสิ่งใหม่
ที่สำคัญกว่าใครที่เคยร่วมทาง
คนเดิมเดิม ไม่มีความหมายสักอย่าง
ก็เท่านั้น

 

“ถ้าคราวหน้างานมันยังไม่เรียบร้อยแบบนี้ ก็อย่าเอามาเสนอให้เสียเวลาเลย อะไรกัน ใช้ไม่ได้นี่นา แล้วเงินก็จะเรียกเก็บ ทั้งๆที่งานมันไม่สมบูรณ์ ทุเรศจริงๆ” ยูได้แต่นิ่งเงียบเมื่อลูกค้าโยนเงินห้าพันบาทลงไปบนโต๊ะ หลังจากที่งานที่บอกว่าไม่สมบูรณ์ของยูนั้น คืองานที่ลูกค้าเองเลี่ยงจ่ายเงินมานานแล้ว และเนื้องานนั้นถูกต้องตรงกับที่ตกลงกันเอาไว้แล้วทุกอย่าง

 

ถ้ามันต้องเป็นอย่างนั้น
ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น
ไม่ต้องกลัวว่าฉันไม่เข้าใจ
ถ้ามันต้องเป็นอย่างนั้น
จะให้มีคำพูดใด

 

ยูได้แต่หยิบเงินจำนวนนั้นขึ้นมา เพราะเขารู้ดีว่า ตัวเองนั้น หยิ่งไม่ได้ ถึงแม้ว่าจะเจอลูกค้าที่แย่ๆแบบนี้ แต่เขาก็ยังได้มีเงินเอาไว้ต่อทุนทำงานอื่นไปได้อีก อีกอย่างเขาก็ได้ลูกค้าที่ดีจากห้างแห่งนี้ด้วยหลายราย ถือว่าวันนี้โชคร้ายก็แล้วกัน ยูเดินออกมาจากร้านนั้น ก็ตรงไปที่บันไดเลื่อนลงไปชั้นล่าง ก่อนสายตาจะสบเข้ากับใครคนหนึ่งที่หยุดยืนรออยู่ที่ด้านล่างนั่น ยูก้มหน้าลง และหวังว่าเขาจะไม่ทักทายยูแต่อย่างใด และปล่อยให้ทุกอย่างสลายหายไปกับสายลม

 

แค่เดินต่อไปเท่านั้น อย่างไม่มีใครเท่านั้น
แค่อยู่ลำพัง อ้างว้าง ให้มันชินให้ทนไหว
ก็เป็นแค่เพียงชีวิต หมดเลยที่ต้องเริ่มใหม่
ที่ต้องดำเนินไป

 

“ยูคิดว่าเอ็กซ์ไม่มีหัวใจหรือยังไง” ยูหยุดเท้าเมื่อเดินผ่านเอ็กซ์ที่หยุดยืนอยู่ที่เดิมไปได้เพียงไม่กี่ก้าว “มีอะไรก็พูดกับเอ็กซ์สิ ถ้าเอ็กซ์จะช่วยยูได้บ้าง” เอ็กซ์หันกลับมามองไปที่ยู เสียงของเขาสั่นเครือ เสียใจ เป็นห่วง เรียกร้อง ปะปนวุ่นวายกันไปหมด ยูนั้นปวดหัวใจหนึบ เพราะรู้ตัวดีว่า จะเห็นแก่ตัวไม่ได้ คนที่ผิด คนที่แย่ คนที่น่ารังเกียจคือเขา และที่สำคัญ เอ็กซ์ไม่ได้ผิดอะไร เขาไม่จำเป็นต้องมารับผิดชอบใดๆกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งสิ้น

 

อย่างไม่มีเธอ
อย่างไม่มีเธอ
อยู่อย่างไม่มีเธอ

 

“ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว” น้ำตาของยูไหลรินลงมา แต่เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ให้เอ็กซ์ต้องเห็นมัน “เอ็กซ์รักยูนะ” ยูหลับตาลง สายน้ำอุ่นๆไหลรินลงมาอาบแก้ม ยูรู้ดีว่า การรักคนผิดและรักผิดคนมันเลวร้ายมากเพียงใด “อย่าเสียเวลาเปล่าเลย” ทุกอย่างตรงหน้าของเอ็กซ์เหมือนจะหยุดนิ่ง พร่าเลือนท่ามกลางม่านน้ำตา เวลาไม่ก้าวเดินต่อไป เมื่อยูเดินจากไป ทิ้งเขาเอาไว้ตรงนั้นกับคำพูดสุดท้ายที่ว่า `ลาก่อน`