This is TLR

 

เพลงเพลิง: Fire of Desire

 

“ผมไม่ได้สั่งไวท์ซอสไปนะครับ” ธันวาท้วงพนักงานเสริฟคนใหม่ที่เพิ่งเริ่มงานวันนี้เป็นวันแรก และกำลังทำหน้าเสีย แถมยืนเก้ๆกังๆ เพราะไม่รู้ว่าจะจัดการยังไงดีกับความผิดพลาดนี้ ด้วยทางห้องอาหารของโรงแรมหรูหรา ราคาแพงระยับแบบนี้ ทุกอย่างเต็มไปด้วยราคาค่างวดที่แพงลิบลิ่ว และนั่นรวมไปถึงความพึงพอใจของลูกค้า ที่มันพุ่งทะยานควบคู่ไปด้วยอีกเช่นกัน

 

มันคือความสำคัญอันยิ่งยวดที่จะทำให้ลูกค้ากระเป๋าหนักจ่ายงามเหล่านี้ ไม่เอ่ยปากติหรือโวยวายอะไรให้พนนักงานระดับล่างอย่างพนักงานเสริฟอาหารคนนี้ ต้องเดือดร้อนเพียงเพราะความผิดพลาดเล็กๆน้อยๆ หรือแม้กระทั่งความเรื่องมากของลูกค้าคนนั้นๆเองก็ตาม

 

“ถ้าคุณธันวาไม่ได้สั่งสปาเก็ตตี้ไวท์ซอสจานนี้” ธันวามองไปที่คนที่เดินมาหยุดยืนอยู่ที่ข้างโต๊ะ รอยยิ้มหวานๆที่อีกฝ่ายส่งผ่านมา ทำให้ธันวาต้องยิ้มตอบกลับไปเช่นกัน “งั้นขอเพลงทานได้ไหมครับ เพลงกำลังหิวอยู่พอดีเลย” เพลงฉัตรหัวเราะเบาๆ ก่อนจะทำหน้าเขินๆให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ได้เห็น

 

“เลี้ยงมื้อกลางวันเพลงสักวันนะครับ” เสียงอ้อนนั้นทำให้ธันวาต้องลุกขึ้นจากเก้าอี้ “เชิญนั่งก่อนครับคุณเพลงฉัตร” เจ้าของชื่อทรุดตัวลงนั่งตามคำเชิญอย่างไม่รอรี “น้องจ๊ะ งั้นไปเอาอาหารแบบที่คุณธันวาสั่ง มาใหม่นะ อ้อ แล้วก็คราวนี้ จัดมาให้ถูกต้องด้วยล่ะ เข้าใจไหม” พนักงานเสริฟที่เห็นว่าตัวเองรอดพ้นจากการถูกตำหนิ ก็ยิ้มได้ แล้วรีบค้อมศีรษะ รับคำสั่งไปทำตามทันที

 

“เพลงเพิ่งมาถึง เหนื่อยมากๆเลยเนี่ย” เพลงฉัตรชวนอีกฝ่ายคุยด้วยท่าทางเป็นมิตร “คุณเพลงมาทำธุระหรือว่ามาพักผ่อนครับ” ธันวาถามกลับไป เมื่อดูแล้วเห็นว่า เพลงฉัตรมาที่นี่ตามลำพัง “แล้วคุณธันวามาเรื่องงานหรือว่าแอบหนีมาเที่ยวล่ะครับ” เพลงฉัตรไม่ตอบคำถาม แต่เลือกที่จะย้อนถามอีกฝ่ายกลับไป

 

“ผมเบื่อๆน่ะครับ” ธันวาตอบไม่เต็มเสียงนัก ว่าเขาหลบมาพักผ่อนสมองที่นี่เพียงคนเดียว “แหม ถ้าเพลงตอบว่า เพลงมาที่นี่เพราะรู้ว่าคุณธันวาพักอยู่ เพลงเลยรีบตามมาด้วย คุณธันวาว่า มันจะฟังดูน่าเกลียดไหมล่ะครับ” เพลงฉัตรมองสบตากับชายหนุ่มตรงๆ ก่อนที่จะได้ยินธันวารีบเอ่ยปากปฏิเสธออกมา

 

“ผมจะคิดแบบนั้นได้ยังไงล่ะครับ” ธันวาตอบกลับอย่างสุภาพ ก่อนจะพูดต่อไปอีกว่า “คุณเพลงฉัตรมีสิทธิ์จะไปไหนมาไหนได้ดั่งใจทั้งนั้นนี่ครับ” ธันวาพูดจบก็เห็นเพลงฉัตรทำเอียงคอมองเขาแบบยิ้มๆ “ถ้าเพลงทำแบบนั้นได้จริง” เพลงฉัตรเม้มริมฝีปากเข้าหากันเบาๆ ก่อนจะทำหลบสาตาจากธันวา แล้วตวัดมันกลับไปมองธันวาใหม่อีกครั้ง

 

“ก็ดีน่ะสิครับ” เพลงฉัตรทำโยกหัวไหล่พลางถอนหายใจ “ถ้าได้ทำแบบนั้นในที่ที่เพลงไป” น้ำเสียงของเพลงฉัตรแสดงออกมาเหมือนว่าจะลังเล แต่ก็อยากพูดให้อีกฝ่ายได้ยิน “กับคนที่เพลงต้องการ” พูดจบ เพลงฉัตรทำเสหันไปมองทางอื่น แต่ก็เหลือบกลับมามองที่ธันวา ตอนนี้ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น

 

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ยังไง เพลงรบกวนคุณธันวาแค่มื้อกลางวันมื้อนี้แค่นั้น เพลงไม่กล้าที่จะทำทริปส่วนตัวของคุณธันวาล่มหรอกครับ” ทั้งน้ำเสียง ทั้งแววตา และสีหน้าท่าทาง บ่งบอกถึงอาการเจียมตัว ผสมผสานไปกับอาการกึ่งน้อยใจแสดงออกมาจากเพลงฉัตรให้ธันวารับรู้อย่างที่เห็น

 

“ไม่ใช่นะครับ คุณเพลงฉัตรกำลังเข้าใจผมผิด ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นเลยจริงๆนะครับ” ธันวานั้นกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายคิดว่าเขากำลังต่อว่าเพลงฉัตรว่าเสียมารยาท เพลงฉัตรนั้นซ่อนยิ้มในหน้า ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

 

“เพลงน่ะ ก็คุ้นและก็ชินกับการเที่ยวคนเดียวนะครับ แต่บางครั้ง ถ้ามีใครที่เข้าใจเพลง รู้ว่าเพลงคิดอะไรอยู่ และก็ไม่รังเกียจที่จะใช้เวลาดีๆร่วมกับเพลง มันก็คงจะดีไม่น้อย กับประสบการณ์และคินวันแห่งความสุขที่จะมีร่วมกัน” เพลงฉัตรไม่ปิดบังเลยสักนิดว่า อยากจะเที่ยวในวันพักผ่อนนี้ร่วมกับธันวา

 

“ผมกลัวแต่ว่า จะทำให้คุณเพลงหมดสนุกน่ะสิครับ เพราะวันหยุดสุดสัปดาห์ผมมันดูน่าเบื่อ ยิ่งมาเที่ยวพักผ่อนแบบนี้ด้วยแล้ว ผมยิ่งไม่มีกิจกรรมอะไรทำมากนัก” ธันวาสารภาพเกี่ยวกับตัวของเขากับเพลงฉัตรไปตามตรง

 

“ถ้าเรื่องความสนุก คุณธันวาคงต้องยกให้เป็นหน้าที่ของเพลงแล้วล่ะครับ” เพลงฉัตรหยุดพูดนิดหนึ่ง เมื่อพนักงานคนเดิมนำอาหารจานที่ถูกต้องมาเสริฟให้กับธันวาอีกครั้งหนึ่ง และเพลงฉัตรรอจนพนักงานเดินกลับไป แล้วจึงพูดขึ้นอีกครั้งว่า “เพลงสามารถหาเรื่องสนุกๆทำได้เสมอ” ธันวามองเห็นอีกฝ่ายพูดพลางใช้ส้อมหมุนเส้นสปาเก็ตตี้ช้าๆเบาๆ

 

“รับรองครับว่า ถ้าคุณธันวาเบื่อๆล่ะก็ เพลงจะหาอะไรที่มันทำแล้วเพลิน สนุก จนลืมไม่ลงให้คุณธันวาคลายเหงาและหายเบื่อให้เอง” รอยยิ้มเขินๆและเอียงอายนิดๆของเพลงฉัตรนั้น ทำเอาธันวาแอบกลืนน้ำลายในแบบที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนที่ชายหนุ่มจะต้องยกแก้วน้ำขึ้นดื่มแก้เก้อ พลางขยับร่างกายให้ความตื่นตัวที่อยู่ๆก็เกิดขึ้นมานั้น ลดทอนอาการตื่นเต้นให้หายไป

 

ธันวาตักอาหารของเขาทานไปพร้อมๆกับเพื่อนเที่ยววันพักผ่อนนี้อย่างเพลงฉัตร ชายหนุ่มไม่ได้ปฏิเสธคำเชิญชวน หรือคิดอยากจะบอกปัดเพลงฉัตรแต่อย่างใด ซึ่งนั่นทำให้เขาประหลาดใจตัวเองไม่น้อย เพราะแต่ไหนแต่ไร เขาไม่เคยรับคำเชิญชวนอะไรจากใครแบบนี้ง่ายๆ แต่ครั้งนี้ บางอย่างมันไม่เหมือนเดิม ซึ่งธันวาเองยังไม่คิดที่จะค้นหาว่า มันคือเหตุผลอะไรกันแน่

 

“ถ้าคุณธันวาไม่มีแพลนอะไรจริงๆ ถ้าอย่างนั้น เราไปนั่งเล่นริมสระน้ำที่ชาเล่ต์ของเพลงไหมครับ” ธันวาไม่แปลกใจเลยที่จะได้ยินเพลงฉัตรบอกว่า ได้จองห้องที่เป็นส่วนตัวที่สุด ราคาแพงที่สุดเอาไว้ให้กับตัวเองแล้ว “แล้วคุณเพลงจะเก็บค่าห้องผมเพิ่มเท่าไหร่ครับเนี่ย” ธันวาพูดหยอกเพลงฉัตรออกไป ก่อนจะรู้สึกดีเป็นอย่างมาก ที่เห็นเพลงฉัตรอมยิ้มแบบนั้น

 

“แหม ถ้าเพลงจะคิดค่าห้องกับคุณธันวาจริงๆแล้วล่ะก็ รับรองว่าคุณธันวามีจ่ายแน่ๆ ก็คุณธันวาออกจะทั้งหล่อทั้งรวยแบบนี้” เพลงทำหน้าตาทีเล่นทีจริงกับอีกฝ่าย จนทำให้ธันวาต้องยื่นหน้าเข้ามาหาเพลงฉัตรจนถึงครึ่งโต๊ะ ซึ่งเพลงฉัตรเองก็ไม่ได้ขยับถอยหนีแต่อย่างใด

 

“คุณเพลงฉัตรล้อผมอีกแล้ว” ธันวายิ้มกว้างไปกับแก้มที่ดูสวยและมีลักยิ้มของเพลงฉัตร “ใครจะกล้าล้อท่านเลขารัฐมาตรีเล่นได้ล่ะครับ” เพลงฉัตรยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับธันวา ก่อนจะจ้องตากับชายหนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้ามกันอย่างจงใจ ธันวาหุบยิ้มลง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า เขานั้นขยับหน้าถอยห่าง `ความชิดใกล้` ที่กำลังเกิดขึ้นนี้แต่อย่างใด

 

ตรงกันข้าม อาการประหลาดที่เขาไม่ได้รู้สึกมานานแสนนานแล้ว อย่างเช่นเรื่องที่หัวใจของเขากำลังสูบฉีดเลือดอย่างแรง จนอาการหายใจขัดๆเริ่มเด่นและชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งคนตรงหน้า ชายหนุ่มหน้าใส รอยยิ้มสวย และช่างเจรจาคนนี้ กำลังทำให้ธันวารู้สึกว่า การหลบมุมพักผ่อนคนเดียวในครั้งนี้ ไม่ใช่การตัดสินใจผิดพลาดแต่อย่างใด

 

“ไปจิบมาการิต้ากันสองคนดีกว่านะครับ” เพลงฉัตรเอ่ยชวนเบาๆ ก่อนจะก้มลงมองมือของตัวเองที่วางขนานอยู่กับมือของธันวา เพลงฉัตรจ้องตากับธันวา ในขณะที่เขาเลื่อนมือไปชิดติดกับธันวา ก่อนจะลากนิ้วโป้งขึ้นสัมผัสกับมือของชายหนุ่มเบาๆ ธันวาก้มลงมองไปที่มือของทั้งสองคน ตอนนี้เขาเองไม่ได้แสดงอาการตอบรับหรือปัดป้องแต่อย่างใด

 

แต่ในความรู้สึกมันยากเกินจะบรรยายว่า จริงๆแล้ว เขาควรจะทำอะไรกันแน่ ถอยห่างหรือเดินหน้าต่อไป ความสับสนและแปรปรวนบางอย่าง กำลังพุ่งวนไปเวียนมาในสมองของธันวา ว่าถ้าเขาปฏิเสธคำเชิญชวนของเพลงฉัตรนี้ไปเสีย

 

อีกเมื่อไหร่ ความรู้สึกแบบที่เขาชื่นชอบ และดูจะพอใจแบบนี้ จะกลับเข้ามาหาเขาอีก แต่อีกใจหนึ่ง ธันวาก็ทั้งกลัวทั้งเกรง ว่าเขากำลังจะเสพย์ติดมัน และต้องการมันจากเพลงฉัตร ที่เขาไม่รู้ว่า จะบอกหรือพูดขอมันจากอีกฝ่ายอย่างไรดี ที่เพลงฉัตรจะไม่ว่าคนอย่างเขาว่า คิดอะไรประหลาดเกินจนไป

 

เพลงฉัตรรู้ดีว่า ตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เขาเลือกที่จะมาที่นี่เพราะรู้ดีว่า ธันวานั้นหลบมาพักเพียงคนเดียวเมื่อก่อนหน้านี้แล้ว ส่วนหญิงสาวผู้มีหัวใจอ่อนแอคนนั้น คู่หมั้นของธันวา ไม่ได้มาด้วยแต่อย่างใด เหตุจากที่ว่า แพทย์ประจำตัวต้องการให้เธอพักผ่อน และไม่แนะนำให้เดินทางไปไหนไกลๆ เพลงฉัตรมั่นใจว่า ธันวาจะต้องให้เหตุผลเกตุกาญจน์ไปอย่างแน่นอน ถึงการมาที่นี่โดยไม่พาเธอมาด้วย

 

แต่เพลงฉัตรเองก็ไม่แน่ใจนัก ว่ามันจะเป็นเหตุผลใดกันแน่ เพลงฉัตรเดินนำหน้าธันวาไปที่บันไดหินอ่อน ที่ทำเป็นทางขึ้นชาเล่ต์สวีทส่วนตัวนั้น ก่อนจะหยุดเท้าแบบกระทันหัน จนธันวาที่เดินตามมา ไม่ทันระวัง ร่างกายด้านหน้าของเขา ชนเข้ากับด้านหลังของเพลงฉัตรเข้าพอดี และมันแนบสนิท จนเพลงฉัตรเองนั้น รับรู้ถึงสัดส่วนใดๆที่ธันวามีจังๆ

 

“ผมกลับไปเอากางเกงว่ายน้ำที่ห้องก่อนจะดีกว่านะครับ” ธันวาพูดกับเพลงฉัตร และมันเป็นการกระซิบที่ข้างหูมากกว่า เมื่อธันวาไม่ได้ขยับตัวออก และเพลงฉัตรก็ยังยืนอยู่ที่เดิม แต่เอียงหน้าหันกลับมาสบตากับธันวาแทน “ถ้าคุณธันวาจะลองใส่กางเกงว่ายน้ำของเพลงดู” เพลงฉัตรที่เอ่ยอนุญาตออกไป

 

“หรือจะไม่ใส่อะไรเลย เพลงก็ไม่ได้ว่าอะไรคุณธันวาสักหน่อยนี่ครับ” และมันทำให้ธันวาหน้าหูคอแดงไปหมดเมื่อได้ยินแบบนั้น “เพียงแต่ว่า” เพลงฉัตรก้าวขึ้นบันไดไปสองขั้น เมื่อรู้สึกว่า แก่นกายของธันวานั้นเพิ่มความแข็งแกร่งขึ้นที่หนั่นเนื้อด้านหลังของเขาอย่างผิดปกติ

 

“เพลงแค่อยากจะบอกว่า เพลงไม่ได้ `ถูก` อย่างที่คนอื่นหรือใครอาจจะเข้าใจและตีราคากันไป” เพลงฉัตรเน้นเสียงที่คำว่า `ถูก` อย่างจงใจที่จะให้ธันวาได้ยินอย่างถนัดชัดเจน “คุณเพลงครับ ผมไม่เคยมีความคิดแบบนั้นอยู่ในหัวเลยนะครับ” ธันวารีบก้าวเดินตามขึ้นไป จนเขายืนอยู่ในลักษณะเงยหน้าขึ้นมองเพลงฉัตร และคนที่ชายหนุ่มกำลังมองอยู่นั้น ก็ก้มหน้าลงมามองเขา โดยที่ทั้งสองคน มีเพียงบันไดขั้นเดียวกั้นระหว่างกันเท่านั้น

 

“เพลงก็แค่กลัวว่า” เพลงฉัตรทำเสียงอ่อนลง แบบคนที่รู้สึกหวั่นๆอยู่ในใจ “เพลงคงจะทำใจไม่ได้ ถ้าคุณธันวาเห็นเพลงเป็นแบบนั้นไปด้วย” เพลงฉัตรแตะนิ้วค่อนลงไปบนอกด้านซ้ายของธันวา ที่มันสัมผัสได้ถึงแรงเต้นของหัวใจที่กำลังสั่นระรัว ธันวายิ้มให้แบบสร้างความมั่นใจให้กับอีกฝ่าย ว่าเขาไม่เคยคิดเช่นนั้นเลย ไม่เคยเลย

 

“เพลงก็พูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ทั้งๆที่บอกกับคุณธันวาเอาไว้แล้วแท้ๆ ว่าจะสร้างความสนุกให้กับคุณ” ธันวาก้าวเท้าขึ้นมายืนอยู่ที่ขั้นบันไดบนสุดเช่นเดียวกันกับเพลงฉัตร “แล้วใครบอกคุณเพลงล่ะครับ ว่าผมไม่ได้รู้สึกสนุก” ทั้งสองหัวเราะออกมาพร้อมๆกัน ก่อนที่ธันวาจะมองมือของเขา ที่เพลงฉัตรเอื้อมมาจับ แล้วพาธันวาเดินเข้าไปในชาเล่ต์ สวีท

 

ธันวาหยุดยืนอยู่ที่กลางห้อง รอจนเพลงฉัตรเดินกลับออกมาจากห้องนอน เพื่อยื่นกางเกงว่ายน้ำให้กับธันวา “ผมไม่ได้พูดเล่นนะครับ ระหว่างเรื่องกางเกงว่ายน้ำตัวเล็กแนบเนื้อ กับเปลือยตัวเปล่าแนบน้ำ” เพลงฉัตรชูกางเกงว่ายน้ำตัวจิ๋วขึ้นให้ธันวาดู พร้อมกับยิ้มแบบยั่วเย้า เมื่อธันวารับเอากางเกงว่ายน้ำตัวนั้นไปถือเอาไว้ แล้วยิ้มออกมาแบบอายๆ

 

“คุณเพลงฉัตรจะทำอะไรครับ” ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ เมื่ออยู่ๆก็เห็นเพลงฉัตรปลดกระดุม ถอดเสื้อต่อหน้าเขา “เพลงไม่ว่ายน้ำในสระทั้งที่ยังใส่เสื้อผ้าครบหรอกนะครับ” ธันวาหลบสายตาไปจากเพลงฉัตร เมื่อเสื้อของอีกฝ่ายร่วงไปกองอยู่กับพื้น แต่ธันวาก็หันกลับไปมองทางเดิม ก่อนจะเห็นมือของเพลงฉัตรกำลังเลื่อนซิปกางเกงลง

 

“คุณธันวาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยสิครับ เอาเปรียบเพลงนี่นา เอ หรือว่าคุณธันวากำลังแอบดูอะไรเพลงกันแน่ครับ” เพลงฉัตรขยับเท้าเข้าไปหาธันวา ที่ยืนนิ่ง ตัวแข็ง กับภาพของเพลงฉัตรที่กำลังเปลือยท่อนบน และท่อนล่าง กางเกงที่ซิปถูกเลื่อนลง จนมันเผยให้เห็นไรขนอ่อนๆที่อยู่เหนือขอบกางเกงชั้นใน ที่ธันวานั้นอยากจะเลื่อนสายตาไปทางอื่น แต่ก็ไม่สามารถที่จะทำได้ และเพลงฉัตรก็สังเกตเห็นด้วยเช่นกัน

 

“ผมขอไปเปลี่ยนชุดที่ในห้องน้ำแล้วกับนะครับ” ก่อนที่อะไรๆจะรุมเร้าความรู้สึกของธันวาให้มากไปกว่านั้น ธันวาก็รีบหันแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ธันวาปิดประตูลงตามหลัง ชายหนุ่มพยายามข่มใจกับอาการทางร่างกายที่เขาไม่อาจควบคุมได้ เมื่อนึกถึงใบหน้า รอยยิ้ม และเรือนร่างของเพลงฉัตร

 

เสียงพูด ท่าทาง การหัวเราะ การหยอกล้อ เพลงฉัตรกำลังวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา ในทุกๆเรื่อง ธันวาถอดเสื้อเชิ้ตของเขาออก มองเข้าไปในกระจก กับภาพสะท้อนของตัวเขาเอง ชายหนุ่มปลดเข็มขัด ก่อนจะเลื่อนซิปลงไป ใจของธันวาเต้นแรง ธันวาเลื่อนมือลงไปใต้ขอบกางเกงชั้นในที่เขาสวมอยู่

 

อาการขยายพองตัวกำลังเต็มมือของเขาเอง ธันวาหอบหายใจถี่ กางเกงขายาวของเขาเลื่อนหล่นลงไปกองอยู่เหนือเข่า ธันวาจ้องตาตัวเองในกระจก กับมือที่ขยับเลื่อนขึ้นลงเร็วและกระชั้น ธันวาหลับตาลง เขากำลังคิดถึงเพลงฉัตร ลมหายใจยิ่งถี่และรุนแรงกว่าเดิม ธันวากำลังล่องลอยไปกับความรู้สึก เขากดเท้าทั้งสองลงบนพื้นจนแน่น เพื่อต้องการทรงตัวให้อยู่

 

เสียงมือขยับขึ้นลงไปบนความแข็งแกร่งนั้นส่งเสียงให้เขาได้ยินดังขึ้นเรื่อยๆ ธันวากำลังดำดิ่งไปกับความรู้สึกที่ได้จากจินตนาการของเขา และมันเกี่ยวกับเพลงฉัตร ใช่ ชายหนุ่มรู้ดี และเขาก็ไม่ได้หยุดยั้งรั้งตัวเองไม่ให้คิดถึงเพลงฉัตรแต่อย่างใด ธันวาเริ่มเกร็งหน้าท้อง กล้ามเนื้อของเขากำลังเขม็งเกลียว เพื่อไปให้ถึงจุดสูงสุด ก่อนที่จะได้ยินเสียงเรียกของเพลงฉัตรดังขึ้นเสียก่อน

 

“คุณธันวาครับ เพลงพร้อมแล้ว” เพลงฉัตรเรียกธันวาออกไป “ใกล้” เพลงฉันเอ่ยออกมาทีละคำ “เสร็จ” ห่างกันอย่างจงใจ “หรือยังครับ” ธันวาชะงักหยุดมือของเขาลง ก่อนจะรีบกลืนน้ำลาย แล้วละล่ำละลักตอบออกไปว่า “ครับๆ ผมกำลังจะออก” ธันวากระแอมออกมาเบาๆ

 

“ผมกำลังจะออกไปแล้วครับ” ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนใส่กางเกงว่ายน้ำที่มันแทบจะซ่อนอะไรๆให้เขาได้ไม่มิด ก่อนจะเดินตรงไปที่สระว่ายน้ำ เพลงฉัตรยืนใส่กางเกงว่ายน้ำแบบบิกินี่สี่ขาวตัวบางยามเนื้อผ้าสัมผัสกับน้ำ “คุณธันวาดูดีมากเลยนะครับ” เพลงฉัตรมองไปที่ธันวาแบบใช้สายตาสำรวจตรวจตราแบบทุกกระเบียดนิ้ว

 

“หุ่นน่ากอดเชียว” เพลงฉัตรเขย่งเท้าขึ้นกระซิบที่ข้างหูของธันวา “แต่ไม่รู้ว่า เจ้าของกล้ามท้องสวยๆนี้ เขาจะอนุญาตหรือเปล่า” เพลงฉัตรทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แต่ก็ลอบมองอาการของธันวาอยู่ตลอดเวลา “อยากกอดผมหรือครับ” ธันวาถามออกไปด้วยอาการเขินที่เขาเองก็ไม่ได้สัมผัสมันมานาน

 

แม้ว่าการตัดสินใจ
ของฉันจะผิดพลาด
มากสักเพียงไหน
ก็ไม่อาจเปลี่ยนหัวใจไปจากนี้

 

“ก็ถ้าเพลงได้กอดคุณธันวาล่ะก็” เพลงฉัตรสวมกอดชายหนุ่มทันที “จะได้ทำอย่างนี้ยังไงล่ะครับ” เพลงฉัตรออกแรงดึงตัวอีกฝ่ายให้เอนหล่นลงไปในสระว่ายน้ำกับเขาในทันที “คุณเพลง แกล้งผมนี่ครับ” ธันวาพูด เมื่อทั้งสองโผล่พ้นน้ำขึ้นมาแล้ว “แล้วไม่ชอบหรือครับ” เพลงฉัตรถามเสียงอ่อน สบตากับธันวาอย่าเว้าวอน

 

ฉันรู้ ฉันรู้ ตั้งแต่วันที่ฉันนั้นมีโอกาส
ได้ใกล้เธอ หัวใจฉันเองก็รู้ดี
เธอคือ คนนั้น คนที่ฉันไม่เคยคิดฝันว่ามี
แล้วเธอ แล้วเธอก็ยืนอยู่ตรงนี้

 

“บอกเพลงสิครับ ว่าคุณธันวาไม่ชอบ” เพลงฉัตรไม่พูดเปล่าดันร่างตัวเองเข้าหาธันวา ความแข็งแกร่งของธันวากดเข้าที่หน้าท้องของเพลงฉัตร เขารู้ว่าธันวาทำอะไรในห้องน้ำ “น้ำในสระนี่เย็นจังนะครับ คุณเพลงหนาวหรือเปล่า” ธันวาถามออกไป เมื่อเพลงฉัตรวางมือทั้งสองข้างลงบนบ่าของเขา

 

แม้ว่าการตัดสินใจ
ของฉันจะผิดพลาด
มากสักเพียงไหน
ก็ไม่อาจเปลี่ยนหัวใจไปจากนี้

 

“กางเกงว่ายน้ำที่เพลงใส่อยู่ เวลามันเปียก ใส่กับไม่ใส่มันก็ไม่แตกต่างกัน” ธันวากำลังรู้สึกว่า ความค้างคาจากอารมณ์เมื่อครู่ กำลังถูกสานต่อจากเพลงฉัตรอยู่ในขณะนี้ และมันยิ่งทำให้เขาต้องข่มใจระงับความต้องการที่กำลังพลุ่งพล่านอย่างยากลำบาก “ถ้าขึ้นจากน้ำตอนนี้ คุณธันวาคงจะเห็นเพลง” ธันวารู้สึกถึงนิ้วของเพลงฉัตรที่เกี่ยวขอบกางเกงว่ายน้ำของเขาให้กว้างออก

 

หยุดไม่ได้แล้วทุกทุกอย่าง
ใจของฉันนั้นรักเธอ
ตั้งแต่เราได้พบหน้า
สบสายตากันและกัน

 

“แล้วคุณเพลงอยากให้ผมทำยังไงครับ มันถึงจะยุติธรรม” ธันวาถามออกไป ก่อนจะมองเห็นเรียวปากที่ชื้นไปด้วยหยาดน้ำ มันสีชมพูระเรื่อ ดูเร้าความรู้สึกอย่างเหลือเกิน “จะต้องให้เพลงพูดอีกหรือครับ คุณธันวา เพลงอายนะครับ” เพลงฉัตรรับรู้ถึงมือทั้งสองข้างของธันวาที่วางแนบไปกับแผ่นหลัง และดันตัวของเพลงฉัตรให้แนบชิดกับธันวาแนบแน่นขึ้น

 

ห้ามไม่ได้แล้วหัวใจ
จะไม่ยอมปล่อยเธอให้ไปจากฉัน
แม้ต้องเจ็บสักเท่าไหร่
แม้จะต้องแลกกับสิ่งไหน
ก็ไม่สำคัญ

 

“คุณเพลง” ธันวาเรียกชื่ออีกฝ่าย เมื่อเพลงฉัตรเบี่ยงตัวหลบอย่างเอียงอาย เพราะธันวายื่นหน้าตรงเข้าจูบเพลงฉัตร “ช้าๆสิครับ เราสองคนยังมีเวลาดีๆที่จะตักตวงให้แก่กันอีกตั้งเยอะ” เพลงฉัตรทำพูดเลี่ยงไปอีกทาง ก่อนที่ธันวาจะรับรู้ถึงความนุ่มจากมือของเพลงฉัตรที่เลื่อนลึกต่ำลงไปในกางเกงว่ายน้ำ แต่ก็ถูกดึงกลับขึ้นมา ก่อนที่จะสัมผัสความแกร่งและแข็งขันด้านล่างนั่น

 

หยุดไม่ได้แล้วทุกทุกอย่าง
ใจของฉันนั้นรักเธอ
ตั้งแต่เราได้พบหน้า
สบสายตากันและกัน

 

เพลงฉัตรใช้สองมือดันตัวของธันวาให้ออกไปกลางสระ ก่อนที่เขาจะดันตัวเองขึ้นจากสระ ภาพที่ธันวาเห็น คือกางเกงว่ายน้ำสีขาวแนบเนื้อเผยให้เห็นถึงความกลมกลึงด้านหลังของเพลงฉัตรอย่างชัดเจน และธันวาก็จ้องมันจนตาไม่กะพริบ เขาเองไม่คิดว่า ความสวยงามของเรือนร่างที่เพลงฉัตรมี จะมากมายขนาดนี้

 

ห้ามไม่ได้แล้วหัวใจ
จะไม่ยอมปล่อยเธอให้ไปจากฉัน
แม้ต้องเจ็บสักเท่าไหร่
แม้จะต้องแลกกับสิ่งไหน

ฉันยอม

 

“เพลงจะทำมาการิต้า คุณธันวา ช่วยเพลงหน่อยสิครับ” เพลงฉัตรเดินกลับเข้าไปในชาเล่ต์โดยไม่รอคำตอบจากธันวา แต่นั่น ก็ไม่ได้ทำให้ธันวลังเลที่จะขึ้นมาจากสระว่ายน้ำ แล้วเดินตามอีกฝ่ายเข้าไป พร้อมกับทำนั่นทำนี่ ตามแต่ที่เพลงฉัตรจะต้องการ แต่อย่างใด

 

ยอม (completely)

นพ พรชำนิ